Puur!

Ik had hem al een aantal keren voorbij zien komen, de aankondiging van de creatieve demo-dag. De demodag zoals ik die jaren geleden nooit oversloeg en waar ik weken naar uitkeek; die oergezellige dag om nieuwe ideeën op te doen, creatievelingen te ontmoeten en gewoon te genieten. 

Voor nu vond ik het een enorme stap en naast dat ik merkte dat het kriebelde, voelde ik ook dat het wel echt een ding was. De drukte, de chaos, de reis ernaar toe én terug .. en toch voerde de kriebel de boventoon en merkte ik dat ik er echt zin in had. Dus toen ik de verwachtingsvolle kriebel benoemde, zei mijn man dat het het proberen waard was als ik dat zo graag wilde. 

Dagen van tevoren bereidde ik me voor, zorgde ik ervoor dat er in mijn planning ruimte was voor rust en dacht ik na over de beste strategie als ik daar dan eenmaal was. Inmiddels wist ik wat het van me zou vragen en door te kiezen voor dit uitstapje koos ik daar dus ook bewust voor. 

Op de dag zelf vertrokken we op tijd, met als doel dat ik niet midden in de chaos terecht zou komen. Mijn man bleef in de buurt, trakteerde zichzelf op een kop koffie met lekkers en was er gewoon voor me, zoals altijd. 

Het eerste deel van mijn strategie kon overigens meteen bij binnenkomst al overboord want waar ik had bedacht dat ik eerst de winkel in zou gaan bleek dat een slecht idee. Druk was het, met hoofdletters, chaos, gedrang en geklets. Een voordeel was dat ik nu de schreeuwende, geblokte vloerbedekking in elk geval niet zag maar toch. Dan maar naar de eerste verdieping, daar waar de demonstraties waren.

De demonstratie die bovenaan mijn lijstje stond bevond zich meteen rechts vooraan, om de hoek - wat dan weer een voordeel was -, want op die manier hoefde ik de ruimte niet door, waarvan ik wist dat het er binnen korte tijd ook bommetjevol zou zijn. 

Contact was er meteen, met een onbekende, natuurlijk creatieve lotgenoot links en een andere gezellige dame op rechts. Met de neus vooraan de tafel volgde ik wat uitleg, probeerde wat uit en kreeg een aantal leuke tips die ik meteen maar even noteerde want anders was ik ze beneden alweer vergeten. Hoe handig was het, zo’n camera en notitieblok-met-microfoon in je telefoon. 

Toen ik daarna beneden de winkel in liep, trof ik haar, een gezellige dame uit de buurt, moeder van een van mijn leerlingen van echt heel erg lang geleden. Het wederzijdse enthousiasme werkte aanstekelijk want spontaan spraken we af een keer samen te gaan zitten; een tafel vol kleurpotloden en -boeken, een kopje thee met iets lekkers en vooral genieten! Samen was het gewoon ook erg gezellig. 

Uiteindelijk ging ik nog even wat verder de winkel in voor een poging dat wat op mijn lijstje stond te bemachtigen. Mijn lijstje was langer dan ik af kon werken, al had dat niet te maken met het feit dat het een waslijst was; het was gewoon te veel, te vol en te druk. 

Inmiddels was er zoveel van mijn aandacht gevraagd dat ik niet meer helder na kon denken, mijn hoofd vol bloemkoolwolken zat en ik me ook niet echt fit meer voelde,  maar ik had ze … die fijne kleurpotloden die ik nog miste in mijn verzameling. 

Eenmaal thuis maakte ik eerst maar eens een korte wandeling; even in de frisse lucht, even fysiek in beweging zodat mijn brein alle prikkels kon gaan verwerken. Even was er zoals altijd weer dat confronterende moment: Ik had niet alles gezien wat ik graag wilde en zo ongeveer driekwart van mijn lijstje was niet gelukt … te veel, te vol, te druk. Ik liet het er even zijn en gaf mezelf daarna een schop onder mijn achterste, want ik had het met een goede voorbereiding toch maar mooi gedaan. 

Al wandelend merkte ik dat een ander gevoel steeds sterker werd en realiseerde me dat ik trots was op mezelf en gewoon heel gelukkig was. Wat een dag, wat een mooie momenten, wat een energie. 

En ja, het kostte me veel maar wat ik er voor terug kreeg pakte niemand me nog af: GELUK, met hoofdletters inderdaad.