La Buena Vida …

Eens in de zoveel tijd aten we samen, zij en wij. Omdat er een klik was, omdat we het goed met elkaar konden vinden en omdat we allemaal zo genoten van die ongedwongen gezellige sfeer. Deze keer dus bij hen, wat betekende dat ik zelf niets meer hoefde te regelen dan een kleine, lieve attentie en dat deed ik met alle liefde en plezier. 

Ik beschilderde een aantal steentjes: Eentje met een flamencodanseres, want zij danste de flamenco. En omdat ik zocht op een afbeelding van deze danseres ontdekte ik ook een flamingo, dus schilderde ik die ook. Het grappige was dat ze vertelde dat haar vroegere kleuters flamenco en flamingo door elkaar haalden en zij dan vertelde dat ze geen flamingo en dus geen vogel was. Een mooie herinnering aan een loopbaan in het onderwijs, dat vak waar we beiden zulke fijne herinneringen aan hadden. Bovendien was ze blij verrast. De steentjes deden dus hier ook weer eer aan hun naam: Happy Stones! 

De tafel was bij binnenkomst uitnodigend gedekt met verschillende dipjes, knabbelige groente en heerlijk brood, tapas dus. Een sprankelende (alcoholvrije) bubbel - die overigens prima te drinken was - en verschillende biertjes maakten het geheel compleet. Nu was hun huis met alle oude details sowieso gezellig, knus en warm en bovendien voelden we ons welkom als altijd. 

Na het eerste uur zocht ik mijn rust maar weer eens op. Inmiddels wist ik de weg door dat sfeervolle, karakteristieke huis. De indeling, de geluiden van de krakende vloerplanken, het sfeertje … en opeens was ik terug in mijn jeugd, bij mijn nichtje dat ook in zo’n soort huis woonde en herinnerde ik me elk detail. 

Met deze herinnering in gedachten trok ik de gordijnen dicht en kroop lekker onder het frisgewassen dekbed. Hoe bijzonder, lief en hartverwarmend was het dat waar we ook op visite gingen, ik ‘gewoon’ gebruik kon maken van een slaapkamer, van een fris bed en een eigen plek. 

Eenmaal weer beneden genoten we van een heerlijk hoofdgerecht; een goedgevulde Spaanse maaltijdsoep. Een maaltijdsoep voelde voor mij altijd als het ultieme comfortfood: stevig, rijkgevuld, voedzaam en hartverwarmend, precies dat wat een goede vriendschap eigenlijk ook was. 

Mijn tweede rustmoment pakte ik niet, het was niet slim - en eigenlijk nog veel meer dan niet slim - maar het kostte me echt moeite om te gaan. Elke rustperiode - hoe goed die ook voor mij werkte - was een breuk. Een breuk in een gezellig samenzijn, een breuk in de sfeer van dat moment … een breuk die me gewoon ook weer keihard liet voelen dat ik altijd-en-overal-aanwezige-maar-niet-zichtbare klachten had, die ervoor zorgden dat ik me bij alles wat ik deed bewust moest zijn. 

Niks spontaan, niks lang doorgaan, niks even lekker een keertje te lang blijven hangen. Het kostte me altijd gewoonweg de kop en toch deed ik het en bleef ik zitten. Wat zou volgen wist ik best en dat merkte ik vannacht en morgen dus wel weer. 

Na een supergezellige avond merkte ik tijdens de kleine wandeling naar de auto direct het effect, daar was ie, de boemerang. Ik stond niet meer stabiel en stevig op mijn benen en had hulp nodig om veilig over te steken. Ik was net zo’n elastiek waar de spanning afknalde als het brak; en bij mij brak het door de frisse avondlucht, de duisternis en de relatieve rust, want geluid was er natuurlijk nog steeds wel. 

Op mijn opmerking dat mijn hoofd zo vol zat - wat in de praktijk betekende  dat het bijna uit elkaar barstte - kwam de reactie ‘Beter een vol hoofd dan een leeghoofd’ en schoten we samen in de lach, maar lollig was dit natuurlijk helemaal niet. 

Eenmaal thuis plofte ik met pijnstillers, een bonkend hoofd, fluitende oren, een misselijk gevoel en protesterende spieren in bed. Ik sliep een uur of 11 en stond vervolgens met hoofdpijn en de beruchte ‘kater-zonder-ook-maar-een-druppel-gedronken-te-hebben’ op. 

De hele dag kwam er weinig uit mijn vingers en hing ik lamlendig op de bank.  Moe, enigszins chagrijnig, het lontje korter dan kort  en emotioneel merkte ik dat ik het moeilijk vond dat dit elke keer weer opnieuw gebeurde. Op zo’n moment vroeg ik me altijd serieus weer even af of het me dat dan allemaal wel waard was … en uiteindelijk was het antwoord altijd ‘ja’, omdat het mijn eigen, bewuste keuze was. Alleen vandaag nog even niet …