Auto-maatje

Het was mijn ambulant begeleider die me wees op de mogelijkheid van automaatje, met de klemtoon op auto. Een áuto-maatje dus. 

Ik had recht op vervoer maar in goed overleg was besloten dat een taxibus vol gekakel voor mij geen optie was. Te veel, te vol en te druk met als gevolg dat ik er al af lag voor ik was waar ik moest zijn. 

Auto-maatje was ervoor om mensen die niet meer  (auto)mobiel zijn naar hun afspraak, bezoek of uitstapje te brengen. Dat vervoer werd dan geregeld door vrijwilligers, die zich met hun eigen auto inzetten voor de ander en daarvoor een kleine financiële tegemoetkoming kregen die ik natuurlijk zelf betaalde. 

Het duurde echter even voor ik de stap kon zetten om me aan te melden, want zelf niet meer kunnen rijden was één - technisch gezien kon ik nog steeds die wel auto besturen - maar me dan ook nog laten vervoeren was andere koek. 

Het was niet eens het feit dat ik bij een ander in de auto stapte, het ging om de confrontatie. Ik was zelf niet meer in staat veilig aan het verkeer deel te nemen en dat terwijl ik voorheen overal en nergens kwam, vlot de snelweg pakte en zonder problemen de weg op ging. Geen gedoe, geen gezeur …zelfstandig dus. En juist dát stukje, die zelfstandigheid, dat was hier weg. En zelfstandig was ik graag … 

Toen ik dus uiteindelijk over die drempel geklommen was, meldde ik me toch maar aan, ook omdat ik niet van mijn man kon verwachten dat hij voortdurend met me mee zou gaan. Hij zou het - als het al haalbaar was - absoluut met liefde doen, maar ik wilde het gewoonweg niet. Juist hierin kon ik dan toch nog weer een stukje zelfstandig zijn, mijn eigen weg bewandelen, zelf een uitstapje plannen en mijn eigen plan trekken. 

Na de aanmelding werd ik gebeld en werd me verteld dat het toch écht alleen voor 65+ ers was. Het was dat ik zat maar werkelijk, ik dacht dat ik van mijn stoel viel en was zo verbouwereerd dat ik even niets wist  te zeggen. Uiteindelijk benoemde ik enigszins cynisch dat er helaas ook jongere mensen minder mobiel konden zijn. 

Twee dagen later zocht ik zelf nog eens contact omdat ik vond dat hier het laatste woord niet over gezegd kon zijn. Na een prettig en verkennend gesprek bleek dat ik echt geen andere opties had én gad het niet zo benoemd mogen worden en dus kon ik gewoon mijn ritten aan gaan vragen. 

Toen ik de week erna voor de eerste keer gehaald zou worden zag ik er als een berg tegenop. Ik voelde me zó beperkt, zo hulpbehoevend en zo gehandicapt. 

Ondanks het stukje nieuw verworven zelfstandigheid deed het echt wel wat met me en dus liet ik dat er zijn, haalde ik diep adem, stapte over die drempel en trok de deur achter me dicht. 

De tweede confrontatie kwam direct daarna want mijn chauffeur van die dag was een inmiddels gepensioneerd oud-collega; niet van mijn eigen school, maar toch. We hadden elkaar wel vaker ontmoet en bovendien was ook het onderwijswereldje klein. Na de eerste rit was ik meer dan moe en duurde het even voor ik de tweede plande. Ik ontdekte al snel dat het ook aftasten was welke chauffeur bij me paste … en wie niet. 

Eén van de chauffeurs was een dame van dik in de tachtig maar zo vlot als wat. Haren in de krul, nagels gelakt, een vlotte kwebbel - wat bij mij wat minder goed werkte - en een dito rijstijl ook, die overigens bespreekbaar was. Onder de indruk was ik ook, van deze vlotte dame die naast het auto-maatje een volle week met activiteiten had. 

De chauffeur die, naast een voor mij nogal heftige, scherpe en zeer indringende stem, een nogal sterke - en uitgesproken mening had, mij mijn zinnen niet af liet maken, niet luisterde en voortdurend aan het woord was over andere klanten - waardoor ik me even afvroeg of hij ook zo over mij vertelde - was helaas geen match. Ik was zo gesloopt dat ik het niet eens meer op kon brengen er iets van te zeggen ook. 

Gelukkig was en is het overleg met de vrijwilligers erg goed. Elke chauffeur heeft van elke klant een notitie met belangrijke aandachtspunten zodat er goed ondersteund en in mijn geval prikkelarm gereden kan worden. 

Inmiddels bijna twee jaar en heel wat ritten verder kon ik concluderen dat ik echt blij was met deze service waar goed en oplossend meegedacht werd. Daarbij kwam nog dat ik intussen ook heel wat nieuwe mensen had ontmoet en inmiddels een aantal vaste chauffeurs om me heen had die ik af en toe ook in het dorp nog tegenkwam. 

Blij werd ik ervan! Ik ontmoette mensen en was ook in hen geïnteresseerd, ik was zelfstandig en bovendien was ik er oprecht dankbaar voor dat dit initiatief bestond. Als ik dan toch zelf niet meer de weg op kon …